بازار سرمایه در کنار بازار پول، یکی از اصلیترین ارکان نظام مالی کشورها به شمار میرود. این بازار با جذب پساندازهای خرد و کلان مردم و هدایت آن به سمت فعالیتهای مولد اقتصادی، نقش بسزایی در رشد و توسعه اقتصادی دارد. در ایران نیز طی سالهای اخیر استقبال از بورس اوراق بهادار افزایش یافته و ابزارهای متنوعی برای تسهیل حضور سرمایهگذاران به وجود آمده است. یکی از مهمترین این ابزارها، صندوق سرمایه گذاری سهامی هستند که بهعنوان راهکاری مناسب برای ورود غیرمستقیم به بازار سهام، بدون نیاز به دانش تخصصی و صرف زمان، شناخته میشوند.
بازار سرمایه و نقش صندوقهای سرمایهگذاری
بازار سرمایه محلی است که سرمایهگذاران میتوانند با خرید اوراق بهادار، در سود و زیان شرکتها شریک شوند. صندوقهای سرمایهگذاری در این بازار نقش واسطه مالی دارند؛ یعنی با دریافت مجوز از سازمان بورس و اوراق بهادار، سرمایههای خرد افراد را جمعآوری کرده و تحت مدیریت حرفهای در سبدی متنوع از سهام شرکتها سرمایهگذاری میکنند. به این ترتیب حتی افرادی که وقت یا دانش کافی برای تحلیل سهام ندارند، میتوانند از فرصتهای بورس بهرهمند شوند.
تعریف صندوق سرمایهگذاری
صندوق سرمایهگذاری، یک نهاد مالی است که پول افراد مختلف را جمع میکند و آن را بهصورت تجمیعی و حرفهای در بازارهای مختلف مثل بورس، اوراق، سپرده بانکی یا طلا سرمایهگذاری میکند.
در این روش، بهجای آنکه هر فرد خودش سهام تحلیل یا آنها را بخرد کند، سرمایهگذار پول خود را در صندوق قرار میدهد و مدیران متخصص صندوق وظیفه خرید، فروش و تحلیل سهام را بر عهده دارند. در نتیجه، سرمایهگذار بدون نیاز به دانش تخصصی یا صرف زمان زیاد، از بازدهی بازار سرمایه بهرهمند میشود.
«واحد صندوق سرمایهگذاری» (Investment Unit) در واقع کوچکترین جزء مالکیت در یک صندوق است؛ یعنی همانطور که سهم نشاندهنده مالکیت در یک شرکت است، واحد هم نشاندهنده سهم فرد از داراییهای صندوق سرمایهگذاری است.
به بیان سادهتر، وقتی شما در یک صندوق سرمایهگذاری پول میگذارید، در ازای مبلغ پرداختی، تعدادی «واحد» دریافت میکنید. ارزش هر واحد بر اساس ارزش روز داراییهای صندوق (مثل سهام، اوراق و سپردهها) تعیین میشود. اگر داراییهای صندوق رشد کند، قیمت هر واحد بالا میرود و شما سود میکنید؛ اگر کاهش یابد، ارزش واحدها نیز کمتر میشود.
صندوق سرمایه گذاری سهامی چیست؟
صندوق سهامی نوعی صندوق سرمایهگذاری است که حداقل ۷۰ درصد از داراییهای خود را در سهام و حقتقدم سهام شرکتهای بورسی و فرابورسی سرمایهگذاری میکند. باقیمانده دارایی میتواند در سایر داراییها مانند اوراق با درآمد ثابت، سپردههای بانکی یا داراییهای سرمایهگذاری شود.
تفاوت صندوق سرمایه گذاری سهامی با صندوقهای درآمد ثابت و مختلط
یکی از روشها برای دستهبندی صندوقهای سرمایهگذاری، تقسیمبندی این ابزارها بر اساس داراییها است که در آن سرمایهگذاری میکنند. از اینرو، صندوق سهامی در مقایسه با سایر صندوقها، تمرکز بیشتری روی سرمایهگذاری در سهام و حقتقدم سهام شرکتهای پذیرفته شده در بورس و فرابورس دارد. در ادامه به معرفی اجمالی از صندوق سهامی، صندوق درآمد ثابت و مختلط میپردازیم.
- صندوق درآمد ثابت: این نوع از صندوقها عمدتاً در انواع اوراق با درآمد ثابت و سپردههای بانکی سرمایهگذاری میکند و ریسک پایینی دارد؛ اما بازدهی آن محدود است.
- صندوق مختلط: ترکیبی از سهام و اوراق با درآمد ثابت را در سبد نگه میدارد و از لحاظ میزان بازدهی و ریسک، بین صندوق سهامی و درآمد ثابت قرار میگیرد.
- صندوق سهامی: در مقایسه با دو نوع دیگر ریسک بیشتری دارد؛ اما در بلندمدت معمولاً بازدهی بالاتری نسبت به صندوق مختلط و درآمد ثابت دارد.
پیشنهاد مطالعه:
ساختار و نحوه عملکرد صندوق سرمایه گذاری سهامی
ترکیب داراییهای صندوق سهامی
بر اساس دستورالعملهای سازمان بورس و اوراق بهادار، حد نصاب دارایی صندوق سهامی معمولاً بهصورت زیر تعریف میشود:
ارکان صندوق سرمایه گذاری سهامی
۱. مدیر سرمایهگذاری
وظیفه اصلی مدیر، سرمایهگذاری و تحلیل شرایط بازار سرمایه، بررسی گزارشهای مالی شرکتها، ارزیابی صنایع مختلف و انتخاب بهترین سهام برای پرتفوی صندوق است. علاوه بر انتخاب سهم، مدیر باید زمان خرید و فروش را بهدرستی تشخیص دهد تا بیشترین بازده و کمترین ریسک نصیب سرمایهگذاران شود. همچنین بخشی از کار مدیر، مدیریت ریسک است؛ که در آن وزن مناسب هر دارایی در پرتفوی را تعیین میکند و از تمرکز بیش از حد روی یک صنعت یا نماد خاص جلوگیری میکند.
۲. متولی صندوق
متولی نقش نماینده قانونی سرمایهگذاران را ایفا میکند. او بر عملکرد مدیر صندوق نظارت دارد و اطمینان میدهد که فعالیتها مطابق با اساسنامه صندوق و قوانین سازمان بورس و اوراق بهادار انجام شود. در صورت مشاهده هرگونه تخلف یا تصمیمی که برخلاف منافع سرمایهگذاران باشد، متولی میتواند اقدام قانونی انجام دهد. بهنوعی متولی تضمین میکند که حقوق سرمایهگذاران حفظ شود و شفافیت فعالیتهای صندوق برقرار باشد.
۳. حسابرس
حسابرس شخصیت حقوقی مستقل است که وظیفه دارد حسابها، صورتهای مالی و عملیات مالی صندوق را بررسی کند. گزارش حسابرس تضمین میکند که اطلاعات منتشرشده توسط صندوق دقیق و قابل اعتماد است. این موضوع برای حفظ شفافیت و جلب اعتماد سرمایهگذاران اهمیت زیادی دارد. حسابرس باید مطمئن شود که هیچگونه مغایرت یا تخلف مالی در عملکرد صندوق وجود ندارد.
۴. بازارگردان
در صندوقهای سهامی، نهادی تحت عنوان بازارگردان فعالیت میکند. وظیفه بازارگردان این است که با عرضه و تقاضای مستمر واحدهای صندوق، نقدشوندگی آنها را تضمین کند. با این کار، بازارگردان از ایجاد صفهای خرید یا فروش حاصل از افزایش هیجانی عرضه و تقاضا در بازار، جلوگیری میکند. بازارگردان با تنظیم سفارشهای خرید و فروش در دامنه قیمتی مشخص، به تعادل بازار کمک کرده و امکان معامله آسانتر برای سرمایهگذاران را فراهم میسازد.
انواع صندوقهای سهامی بر اساس نحوه سرمایهگذاری
صندوق سهامی قابل معامله (ETF)
واحدهای صندوق سرمایه گذاری سهامی قابل معامله(Exchange-Traded Fund) مانند سهام شرکتها در بازار خرید و فروش میشود. مزیت اصلی صندوق ETF، دسترسی آسان، نقدشوندگی بالا و امکان معامله لحظهای است. خرید و فروش واحدهای صندوق سهامی قابل معامله از طریق سامانه معاملات آنلاین تمامی کارگزاریها امکانپذیر است.
صندوق سهامی مبتنی بر صدور و ابطال
سرمایهگذاران برای خرید یا فروش واحدهای این نوع از صندوقها، باید درخواست صدور یا ابطال را در سامانه صندوق ثبت کنند. قیمت هر واحد بر اساس ارزش خالص داراییها(NAV) روزانه محاسبه میشود. این نوع از صندوقها به دلیل محدودیت دسترسی، نقدشوندگی پایینتری نسبت به صندوقهای قابل معامله(ETF) دارند.
انواع صندوق سهامی بر اساس ترکیب دارایی
صندوقهای سهامی عادی
این صندوقها رایجترین و عمومیترین نوع صندوق سهامی هستند که دارایی آنها در مجموعهای متنوع از صنایع مختلف توزیع میشود. مدیران صندوق تلاش میکنند پرتفویی متشکل از سهام بهترین شرکتهای بزرگ و کوچک از صنایع مختلف بازار تشکیل دهند. همین تنوع موجب میشود ریسک کلی سرمایهگذاری کاهش یابد؛ زیرا اگر یک صنعت با رکود روبهرو شود، صنایع دیگر میتوانند زیان احتمالی را جبران کنند. در عین حال، بازدهی این صندوقها معمولاً نزدیک به میانگین کل بازار است؛ بنابراین صندوقهای سهامی عادی برای سرمایهگذارانی که به دنبال کسب بازدهی متعادل و مشابه عملکرد کلی بورس هستند، انتخابی مناسب محسوب میشوند.
صندوقهای سهامی بخشی
صندوقهای بخشی (Sector Funds) نوعی از صندوقهای سرمایهگذاری هستند که داراییهای خود را در یک صنعت یا بخش خاص از اقتصاد متمرکز میکنند. به بیان ساده، این صندوقها بهجای سرمایهگذاری در کل بازار، فقط روی یک گروه صنعتی مشخص مثل بانکی، سیمان، فلزات اساسی و … تمرکز دارند.
بازدهی صندوق بخشی کاملا وابسته به شرایط صنعت مورد است. برای صندوق بخشی صنعت سیمان، اگر تقاضای داخلی برای سیمان افزایش یابد، بازدهی شرکتهای صندوق و متعاقبا صندوقهای مرتبط هم افزایش مییابد. در این شرایط، مدیریت صحیح دارایی و سرمایهگذاری در بهترین شرکتهای صنعت سیمان، موجب بالاتر بودن بازدهی صندوق نسبت به میانگین صنعت خواهد شد.
در شرایط رکود بازار یا صنعت، مدیر صندوق با تغییر ترکیب پرتفوی و کاهش وزن داراییهای پرریسک، میتواند عملکرد صندوق را نسبت به شاخص بهبود دهد. در حالت کلی میتوان گفت صندوقهای بخشی بیشتر برای سرمایهگذارانی مناسب هستند که شناخت دقیقی از یک صنعت خاص دارند و معتقدند آن صنعت در آینده نزدیک چشمانداز مثبتی خواهد داشت.
صندوقهای اهرمی
صندوقهای اهرمـی (Leveraged Funds) نوعی از صندوقهای سرمایهگذاری هستند که با استفاده از اهرم مالی (Leverage) تلاش میکنند بازدهی بیشتری نسبت به نوسان شاخص یا دارایی پایه خود به دست آورند. صندوقهای اهرمی از جمله ابزارهای جدیدتر بازار سرمایه بهحساب میآیند که با ترکیبی از واحدهای عادی (درآمد ثابت و کمریسک) و ممتاز (اهرمی و پرریسک)، ظرفیت سرمایهگذاری خود را افزایش میدهد؛ در نتیجه امکان کسب سود بیشتر در بازارهای صعودی را برای سرمایهگذاران فراهم میکند. این ویژگی میتواند در شرایط منفی بازار خطرناک باشد؛ چرا که افت بازار هم چند برابر روی بازدهی صندوق اثر میگذارد و زیان سرمایهگذار را سنگینتر میکند. صندوقهای اهرمی به دلیل همین ماهیت پرنوسان، بیشتر مورد توجه سرمایهگذاران حرفهای و ریسکپذیر قرار میگیرند که توانایی پذیرش نوسانات شدید را دارند و به دنبال کسب بازدهی بالاتر از میانگین بازار هستند.
صندوقهای سهامی شاخصی
صندوقهای شاخصی (Index Funds) نوعی از صندوقهای سرمایهگذاری هستند که هدفشان تکرار عملکرد یک شاخص مشخص در بازار است؛ نه بیشتر، نه کمتر.
بهعبارت دیگر، این صندوقها سعی نمیکنند «بازار را ببرند»، بلکه میخواهند دقیقاً مثل بازار حرکت کنند.
در صندوقهای شاخصی، مدیریت سرمایه بهصورت غیرفعال انجام میشود. به این معنا که ترکیب داراییهای صندوق به گونهای طراحی شده تا دقیقا عملکرد یک شاخص معین مثل شاخص کل بورس یا شاخص هموزن را بازتاب دهد. مدیر صندوق بهدنبال انتخاب سهام برتر یا تحلیل بنیادی شرکتها نیست؛ بلکه هدف او صرفا همگامسازی سبد صندوق با شاخص مرجع است. در نتیجه، بازدهی این صندوقها تقریباً برابر با بازدهی شاخص انتخابی خواهد بود. اگر شاخص کل رشد کند، صندوق نیز رشد مشابهی دارد و اگر شاخص افت کند، صندوق نیز همان مسیر را طی میکند.
مزیت اصلی صندوق شاخصی در هزینههای کمتر مدیریت و شفافیت بالاتر آن است؛ زیرا سرمایهگذار دقیقا میداند صندوق چه هدفی دارد و چه مسیری را دنبال میکند. این نوع صندوق بیشتر برای افرادی مناسب است که ترجیح میدهند بدون صرف وقت برای تحلیل و انتخاب سهم، بازدهی مشابه شاخص مورد نظر را داشته باشند.
مزایای صندوق سرمایه گذاری سهامی
1. مدیریت حرفهای سرمایه
در صندوقهای سهامی، مدیریت داراییها بر عهده تیمی از کارشناسان و تحلیلگران بازار سرمایه است. این افراد با استفاده از ابزارهای تحلیلی، گزارشهای مالی شرکتها، شرایط اقتصادی کلان و روندهای بازار، بهترین ترکیب از سهام را انتخاب میکنند. در نتیجه، سرمایهگذاران بهجای تصمیمگیری شخصی و پرریسک، از تجربه و دانش تخصصی این تیم بهرهمند میشوند.
2. تنوعبخشی به پرتفوی
سرمایه افراد در صندوق سهامی میان سهام شرکتهای مختلف توزیع میشود. این تنوع باعث میشود زیان احتمالی یک یا چند سهم، با سود سایر سهمها پوشش داده شود. بهعبارت دیگر، بهجای پذیرش ریسک سرمایهگذاری بر روی یک سهم خاص، سرمایهگذار با خرید واحدهای صندوق در واقع مالک یک سبد متنوع از سهام میشود که این تنوع، ریسک کلی سرمایهگذاری را به میزان قابلتوجهی کاهش میدهد.
3. شفافیت اطلاعات
صندوقهای سهامی تحت نظارت سازمان بورس و اوراق بهادار فعالیت میکنند و موظفاند بهصورت منظم گزارشهای ماهانه، فصلی و سالانه از عملکرد خود منتشر کنند. این گزارشها شامل اطلاعاتی مانند ترکیب داراییها و تغییرات پرتفوی است؛ بنابراین سرمایهگذاران همواره به اطلاعات بهروز و معتبر دسترسی دارند و میتوانند روند عملکرد صندوق را ارزیابی کنند.
4. معافیتهای مالیاتی
یکی از بزرگترین مزایای صندوقهای سهامی، معافیت مالیاتی معاملات و سود حاصل از سرمایهگذاری افراد است. بهطور معمول، در ایران سود حاصل از خرید و فروش سهام مشمول مالیات نمیشود و همین قاعده در مورد صندوقهای سهامی هم صدق میکند. این ویژگی، صندوقهای سهامی را نسبت به بسیاری از ابزارهای مالی دیگر جذابتر میسازد.
5. امکان سرمایهگذاری با مبالغ کم
یکی از مهمترین مزایای صندوقهای سهامی این است که سرمایهگذاری در آنها نیازمند مبالغ سنگین نیست. افراد حتی با یکصد هزار تومان میتوانند واحدهای سرمایهگذاری صندوق سهامی را خریداری کنند. این ویژگی بهخصوص برای سرمایهگذاران خرد و کسانی که نمیتوانند مستقیم در بازار سهام با مبالغ بالا وارد شوند، یک فرصت عالی محسوب میشود.
6. صرفهجویی در زمان و هزینه
فعالیت مستقیم در بازار سهام، نیاز به صرف زمان زیاد برای یادگیری تحلیل بنیادی و تکنیکال، بررسی صورتهای مالی شرکتها، پیگیری اخبار اقتصادی و پایش مداوم بازار وجود دارد. در حالیکه با سرمایهگذاری در صندوقهای سهامی، تمام این مسئولیتها بر عهده تیم حرفهای صندوق است و سرمایهگذار میتواند بدون دغدغه و اتلاف وقت، از مزایای سرمایهگذاری در بازار سهام بهرهمند شود.
7. نقدشوندگی بالا
واحدهای اکثر صندوقهای سهامی، چه قابل معامله در بورس (ETF) و چه مبتنی بر صدور و ابطال، از نقدشوندگی مناسبی برخوردارند. این بدان معناست که سرمایهگذار میتواند در هر زمان واحدهای سرمایهگذاری خود را بفروشد و وجه نقد دریافت کند؛ بدون آنکه نگرانی از گرفتار شدن در صفهای خرید و فروش سهام داشته باشد.
نکات مهم درباره صندوق سرمایه گذاری سهامی
1. نوسانات بازار
ارزش واحدهای صندوق سهامی بهطور مستقیم با قیمت سهام موجود در پرتفوی آن در ارتباط است. از آنجا که بازار سهام ذاتاً پرنوسان است، ممکن است ارزش واحدها در بازههای کوتاهمدت دچار نوسان شدید شود. این موضوع بهویژه برای سرمایهگذاران کوتاهمدت یا افرادی که تحمل ریسک کمی دارند، میتواند ناخوشایند باشد. به بیان دیگر، اگر بازار سهام وارد یک دوره نزولی شود، حتی بهترین صندوقهای سهامی هم ممکن است با کاهش ارزش داراییها مواجه شوند.
2. تاثیر تصمیمات مدیریتی
عملکرد یک صندوق سهامی بهشدت وابسته به مهارت و تجربه مدیر صندوق و تیم تحلیل آن است. اگر مدیر صندوق در انتخاب سهام، زمانبندی خرید و فروش یا مدیریت ریسک دچار خطا شود، کل پرتفوی صندوق تحتتأثیر قرار میگیرد؛ بنابراین، حتی با وجود بازار مثبت، انتخابهای نادرست مدیریتی میتواند بازده سرمایهگذار را کاهش دهد.
3. وابستگی به شرایط کلان اقتصاد
بازده صندوقهای سهامی علاوه بر عملکرد شرکتهای بورسی، تحتتأثیر عوامل کلان اقتصادی و سیاسی نیز قرار دارد. عواملی مانند رکود اقتصادی، کاهش رشد تولید ناخالص داخلی، افزایش نرخ بهره، بحرانهای سیاسی داخلی یا خارجی، تحریمها و حتی نوسانات نرخ ارز میتوانند بر ارزش داراییهای صندوق اثر منفی بگذارند. در چنین شرایطی، حتی صندوقهایی با مدیریت حرفهای نیز ممکن است نتوانند از زیان جلوگیری کنند.
4. مقایسه با سایر ابزارهای سرمایهگذاری
در مقایسه با سپرده بانکی یا صندوقهای درآمد ثابت، سرمایهگذاری در صندوقهای سهامی ریسک بیشتری دارد. سرمایهگذاران باید بدانند که سود این صندوقها تضمینشده نیست و ممکن است در مقاطع مختلف کمتر از نرخ سود بانکی یا حتی منفی باشد.
معیارهای انتخاب بهترین صندوق سرمایه گذاری سهامی
۱. بازدهی تاریخی
یکی از اولین معیارها برای انتخاب صندوق سرمایه گذاری سهامی، بررسی عملکرد گذشته آن است. بررسی بازدهی تاریخی نشان میدهد که صندوق در دورههای مختلف بازار (رونق، رکود، یا شرایط نوسانی) چه عملکردی داشته است. مثلاً صندوقی که در دوران افت بازار توانسته زیان کمتری متحمل شود یا در دوران رشد بازار بازدهی بالاتری کسب کرده باشد، نشاندهنده مدیریت حرفهایتر است. بهتر است بازدهی صندوق در بازههای کوتاهمدت (۳ یا ۶ ماهه)، میانمدت (یکساله) و بلندمدت (۳ تا ۵ ساله) بررسی شود.
۲. میزان دارایی تحت مدیریت (AUM)
اندازه صندوق یا ارزش داراییهای تحت مدیریت (AUM) شاخص مهمی از قدرت و اعتبار صندوق است. صندوقهای بزرگتر معمولاً از نقدشوندگی بالاتری برخوردارند و سرمایهگذار در زمان ابطال یا فروش واحدها با مشکل مواجه نمیشود. همچنین اندازه بزرگتر نشاندهنده اعتماد بیشتر سرمایهگذاران به آن صندوق است. البته باید توجه داشت که گاهی صندوقهای کوچکتر، چابکی بیشتری در تغییر ترکیب پرتفوی دارند.
۳. رتبهبندی و گزارشهای دورهای
سازمان بورس و نهادهای ناظر، گزارشهای دورهای درباره عملکرد صندوقها منتشر میکنند. در این گزارشها، صندوقها از نظر بازدهی، میزان ریسک، انحراف معیار و مقایسه با شاخص کل بورس رتبهبندی میشوند. بررسی این رتبهبندیها کمک میکند تا سرمایهگذار بداند جایگاه صندوق در میان رقبایش چگونه است. همچنین مطالعه گزارشهای ماهانه و فصلی صندوق، اطلاعات دقیقی از ترکیب داراییها و روند سرمایهگذاری ارائه میدهد.
۴. سابقه و شفافیت مدیریت
تجربه و خوشنامی مدیر صندوق از مهمترین عوامل موفقیت یک صندوق سهامی است. مدیری که سابقه خوبی در بازار سرمایه داشته و در شرایط بحرانی بازار تصمیمات درستی گرفته باشد، میتواند اعتماد سرمایهگذاران را جلب کند. همچنین شفافیت در انتشار اطلاعات و پاسخگویی به سرمایهگذاران از ویژگیهای یک مدیریت حرفهای و قابل اعتماد است.
سرمایهگذاری در صندوق سهامی برای چه افرادی مناسب است؟
- سرمایهگذاران بلندمدت: کسانی که به پول خود در کوتاه مدت نیاز ندارند و بهدنبال بازدهی بالاتر نسبت به بانک یا صندوقهای درآمد ثابت هستند.
- افراد ریسکپذیر: افرادی که میتوانند نوسانات کوتاهمدت بازار سهام را تحمل کنند و از کاهشهای موقتی بازار دچار استرس یا تصمیمگیری عجولانه نمیشوند.
- کسانی که دانش یا زمان کافی برای تحلیل بازار ندارند: این افراد میتوانند با اعتماد به تیم حرفهای صندوق، بدون درگیر شدن در پیچیدگیهای تحلیل بنیادی و تکنیکال، از مزایای بازار سهام استفاده کنند.
- سرمایهگذاران خرد: کسانی که سرمایه کمی دارند و بهتنهایی نمیتوانند یک پرتفوی متنوع بسازند. با سرمایهگذاری در صندوق سهامی، حتی با یکصد هزار تومان میتوانند در سبدی از سهام متنوع سرمایهگذاری کنند.
جمعبندی
صندوقهای سهامی ابزاری مطمئن و حرفهای برای ورود غیرمستقیم به بازار سرمایه هستند. این صندوقها با فراهم کردن مدیریت تخصصی، تنوعبخشی به پرتفوی و شفافیت اطلاعات، فرصت مناسبی برای سرمایهگذاران ایجاد میکنند. با این حال، ریسک نوسانات بازار و وابستگی به عملکرد مدیر صندوق همواره وجود دارد. در نهایت، سرمایهگذاری در صندوق سهامی برای افرادی که نگاه بلندمدت و پذیرش ریسک دارند، گزینهای هوشمندانه و اثربخش است.
سوالات متداول صندوق سهامی
چرا صندوقهای سهامی بهعنوان راهکاری مناسب برای ورود غیرمستقیم به بازار سرمایه شناخته میشوند؟
صندوقهای سهامی سرمایههای خرد افراد را جمعآوری کرده و تحت مدیریت حرفهای در سبدی متنوع از سهام سرمایهگذاری میکنند. به این ترتیب حتی افراد فاقد دانش یا وقت کافی میتوانند از فرصتهای بورس بهرهمند شوند.
چه عواملی میتوانند بر بازده صندوقهای سهامی اثر منفی بگذارند؟
عوامل کلان اقتصادی و سیاسی مانند رکود اقتصادی، افزایش نرخ بهره، تحریمها، بحرانهای سیاسی یا نوسانات نرخ ارز میتوانند ارزش داراییهای صندوق را کاهش دهند.
چه گروهی از سرمایهگذاران بیشترین تناسب را با صندوقهای سهامی دارند؟
سرمایهگذاران بلندمدت و ریسکپذیر که توانایی تحمل نوسانات بازار را دارند، همچنین افراد فاقد زمان یا دانش کافی برای تحلیل مستقیم بازار و سرمایهگذاران خرد با مبالغ کم.
